Czytanie: Ewangelia Łukasza 22, 47–53

 „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie” (Łk 22, 42). 

Kiedy przyszli, aby Go aresztować, nasz Pan Jezus powiedział: „To jest wasza godzina i moc ciemności” (Łk 22, 53). Ludzie, którzy przyszli Go aresztować, byli pod władzą szatana. W jaki sposób szatan utrzymuje swoją władzę nad ludźmi? Mówi im, że Bóg jest tyranem, a robienie tego, co się chce, jest wolnością.

Posłuchajcie krzyków tłumu wokół Piłata. On pyta: „Cóż złego uczynił?”. W końcu krzyki tłumu zwyciężyły. Piłat uwolnił Barabasza, a Jezusa wydał na ich łaskę (23: 22–25). W drodze na Golgotę były kobiety, które widziały straszny stan maltretowanego Jezusa – jego krwawiące plecy, głowę ukoronowaną cierniami. Opłakiwały go i lamentowały: „Ale Jezus zwrócił się do nich i rzekł: «Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade mną, ale płaczcie nad sobą i nad waszymi dziećmi»” (23: 28). Czy zdawały sobie sprawę z ostatecznego skutku postawienia na swoim? „Wtedy zaczną mówić do gór: «Padnijcie na nas», a do wzgórz: «Przykryjcie nas»” (23: 30).

Właśnie do tego prowadzi podążanie własną drogą. Wiele osób pozostaje niezbawionych, ponieważ uważają, że aby zostać zbawionymi, musieliby porzucić własną drogę. I tak właśnie byłoby! „Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a człowiek niesprawiedliwy swoje myśli; niech powróci do Pana, a On się nad nim zmiłuje” (Iz 55:7). 

Spójrzcie na Jezu Chrystusa, naszego Pana, Króla królów, zmierzającego do tronu Boga. Klęka on w modlitwie, mówiąc: „Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie” (Łk 22, 42). Teraz jest wywyższony i udał się tam w posłuszeństwie Bogu, cierpiąc śmierć za nasze grzechy. Dlaczego powinniśmy być Mu posłuszni? Ponieważ nigdy nie prosi nas o nic, czego sam nie uczynił: „Chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hbr 5, 7 DWG)

Mogą nadejść dni wielkiego zagrożenia, kiedy to opowiedzenie się po stronie Pana będzie oznaczało wielkie prześladowania i cierpienia. Ale postanówmy przed Bogiem, że będziemy panować nad naszym ciałem, emocjami i wolą oraz bądźmy gotowi wypełniać Jego wolę – niezależnie od tego, jaka ona będzie. „Kto pełni wolę Bożą, ten trwa na wieki” (1 J 2, 17).

 David Gooding, Bitwa w Getsemani: studium poświęcone poddaniu się Pana Jezusa woli Ojca, 6–8.

21 kwietnia 2025 roku Jorge Mario Bergoglio

-znany światu jako papież Franciszek, wykonał swój ostatni oddech. I w tym momencie człowiek, który twierdził, że jest „Wikariuszem Chrystusa”, stanął przed prawdziwym Chrystusem, nie ubrany na biało, ale pozbawiony tytułu, mitry i ludzkiego honoru.

Śmierć nie ma względu na papieży. Rozdziera wszystkie eklezjastyczne szaty i pozostawia tylko to, co wieczne. A dla człowieka, który reprezentował jeden z najpotężniejszych systemów religijnych na ziemi – system, który ośmiela się nazywać Kościołem – jego śmierć nie jest jedynie ziemskim wydarzeniem. To kosmiczne przypomnienie: Bóg się nie daje z siebie naśmiewać (List do Galacjan 6:7).

Rzym go kanonizuje. Świat zapamięta jego dyplomację, jego międzywyznaniową działalność, jego reformy społeczne. Przyjmował bałwochwalców i ateistów, błogosławił to, co Bóg przeklął i wywyższał ludzkie tradycje ponad Słowo Boże. Ale niebo nie waży ludzi według sentymentów. Waży ich według prawdy. A ewangelia głoszona przez Rzym jest inną ewangelią (Galacjan 1:6-9) – ewangelią Chrystusa i uczynków, w której sakramenty zastępują odrodzenie, tradycja przesłania Pismo Święte, a papież ośmiela się zasiadać w miejscu zarezerwowanym tylko dla Chrystusa.

Niech to będzie wiadome: Nie ma takiego urzędu jak „Wikariusz Chrystusa”. Tytuł ten należy wyłącznie do Ducha Świętego (J 14:26). Papież nie jest następcą Piotra, ale teologicznym potomkiem faryzeuszy – tych, którzy zasiadają na miejscu Mojżesza, nakładając na innych ciężkie brzemiona, podczas gdy sami odmawiają ich noszenia (Mt 23:4).

Nie cieszymy się ze śmierci. Ale drżymy, gdy człowiek, który stał na czele systemu potępiającego miliony, staje teraz przed Bogiem, który sądzi bez stronniczości. Nie uratuje go żaden papieski pierścień. Żaden odpust go nie wybawi.

Niech Kościół rzymski go opłakuje. Niech świat go wychwala. Ale niech widzą ci, którzy mają oczy: Kolejny człowiek, który zajął miejsce Chrystusa, wpadł w ręce Boga Żywego (List do Hebrajczyków 10:31).

Niech to będzie jasny sygnał: Papieże umierają. Ale Słowo Pana trwa na wieki. 

Niech to będzie moment, w którym przypomnimy sobie o głoszeniu prawdziwej ewangelii – zbawienia wyłącznie z łaski, wyłącznie przez wiarę, wyłącznie w Chrystusie – nie przez mszę, nie przez Maryję, nie przez odpusty czy kapłańskie rozgrzeszenie, ale przez skończone dzieło Jezusa Chrystusa, jedynego Pośrednika między Bogiem a człowiekiem. 

Uciekaj z Rzymu. Uciekaj od każdej ewangelii, która dodaje do krzyża. Biegnij do Chrystusa – jedynej Głowy Kościoła, jedynego Kapłana, jedynego Odkupiciela.

Płaczmy nie nad człowiekiem, ale nad milionami ludzi wciąż uwięzionych w systemie, który nie może zbawić. 

Papież Franciszek nie żyje. 

Ale Chrystus żyje.

Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha.

J. Knight

 15 SIERPNIA 2024, ALE Blog

Żyjemy w paradoksalnym społeczeństwie. Wiele osób mówi: „Bóg nie żyje”, a innym razem: „Elvis żyje!” Jednak okazuje się, że Elvis Presley zmarł 30 lat temu. Zachwycił masy swoją różnorodną muzyką i hip-hopowym swingiem. Sława, pieniądze i sukces charakteryzowały jego życie, a mimo to nie był szczęśliwy. Kiedy prawie 40 lat temu zmarł, jego ciało i psychika zostały spustoszone przez leki, a także był uzależniony od sławy. Potrzebował swojej publiczności, ale jego wołanie o miłość i uznanie nie mogło zostać spełnione. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że Elvis nie chciał więcej narkotyków ani więcej pieniędzy, był uzależniony od sławy.

Elvis urodził się 8 stycznia 1935 roku w East Tupelo w stanie Mississippi jako syn Vernona i Gladys Presleyów. Jego ojciec był dorywczym pracownikiem, a jego brat bliźniak zmarł przy porodzie. Kiedy w czerwcu 1953 roku skończył szkołę, początkowo pracował jako kierowca ciężarówki i całkiem przypadkowo został odkryty przez wytwórnię Sun Records. Dwa lata później stał sie gwiazdą, jego album „Hound Dog” sprzedał się w ponad 7 milionach egzemplarzy. Rozpoczyna się kariera króla Rock’n Rolla.

Co niewielu ludzi wie: Elvis Presley przez całe życie był miłośnikiem muzyki gospel, przy której dorastał. Jego matka, Gladys, wychowała go na Biblii. Jeszcze później wielokrotnie śpiewał o Bogu w pieśniach gospel „Dotknął mnie i uzdrowił” czy „Jak wielkimś TY”. Osoby, które znały go osobiście, twierdzą, że był na serio. Cała ta sława często go dezorientowały i szukał odpowiedzi u Boga. W rzeczywistości był nieśmiałym wiejskim chłopcem, który w szkole wstydził się swojego ubrania. Kiedy po występach wychodził z budynku i wychodził w noc, zwykle nie pragnął niczego więcej, jak tylko zebrać się z kilkoma przyjaciółmi wokół fortepianu i zaśpiewać piosenki gospel.

Jedyne trzy nagrody Grammy, które Elvis otrzymał, dotyczyły muzyki gospel. Nie ma muzyka popowego, ani wcześniej, ani później, który nagrałby więcej muzyki gospel niż Elvis.

To sprawia, że sposób odejścia Elvisa jest jeszcze bardziej szokujący. Lata poprzedzające jego śmierć naznaczone były smutkiem, depresją i rozpaczą. To, co osiągnął w swoim życiu, nie mogło dać mu spełnienia. Jego styl życia stał się dekadencki i ostatecznie zabójczy. Ostatnimi dźwiękami przed śmiercią, jakie usłyszał w swojej sypialni, były płyty gospel. Ale jakoś nie mógł sobie uświadomić w jego życiu przesłania jakie te pieśni niosły o Bogu. Pozostał głęboko nieszczęśliwy. Jego życie powinno być dla nas przestrogą. Czego szukasz w swoim życiu? Czy szukasz uznania wśród ludzi? Co wypełnia Twoje serce? Jeśli nie masz zadowalających odpowiedzi, czytaj Biblię i módl się do Boga. 

Soulsavor.de

„Nie miał postawy ani urody, które by pociągały nasze oczy, i nie był to wygląd, który by nam się mógł podobać”.- Pismo Święte, Księga Izajasza 53,2

Jest rzeczą interesującą, że wybitne osobistości w swoich rodzinnych miejscowościach często nie są uznawane. Tak się zdarzyło 20 lipca 1969, kiedy astronauta Neil Armstrong (1930-2012) jako pierwszy człowiek postawił nogę na księżycu. Z jego ust wyszło znane powiedzenie „Jest to niewielki krok dla człowieka, ale ogromny skok dla ludzkości”. Pradziadek Armstronga pochodził z Ladbergen w Westfalii. W tym miasteczku jednak tylko garstka była zajęta owym wielkim wydarzeniem, wylądowaniem człowieka na księżycu, ponieważ większość mieszkańców szykowała się do obchodów festynu strzeleckiego.

Przed 2000 laty również narodził się pewien człowiek, którego wielu nie uznawało i nie doceniało go. Dla nich „nie miał postawy ani urody”, i gdy na Niego patrzyli, nie miał wyglądu, który by ich pociągał. Odrzucili Go, wydali, ukrzyżowali, ponieważ Go nie chcieli!

Na pewno wiesz, o kim jest mowa: O Jezusie Chrystusie, Synu Bożym, który stał się człowiekiem, żył tutaj na ziemi i czynił tylko dobro, lecz został odrzucony i wydany na ukrzyżowanie. Niepojęte! Bóg stał się człowiekiem, ale ludzie zignorowali i odrzucili Go. A On przyszedł przecież na tę ziemię, ponieważ pragnął uratować nas od wiecznej śmierci i pojednać z Bogiem.

Również i dzisiaj są ludzie, którzy nie zważają na Pana Jezusa i są wobec Niego chłodni i obojętni. Obywatele Ladbergen przegapili tylko jedno wydarzenie w historii; być może złościli się później na siebie, ale nie stało się nic tragicznego. Jednak „przegapienie” lub „niedocenienie” Jezusa Chrystusa i odrzucenie Jego dzieła pojednania na krzyżu Golgoty jest tragiczne, a jego skutki są wieczne.

„I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.”- Nowy Testament, Dzieje Apostolskie 4,12

Kartka z kalendarza, Dobry Zasiew

GDZIE BYŁ BÓG?

Cała Ukraina i także my Polacy jesteśmy pogrążeni w smutku. W wyniku wojny wielu ludzi już zginęło, a trzy miliony zostało zmuszonych do ucieczki, zostawiając rodziny i dobytek.  

Wojna jest straszna! 

Czy chcemy zatrzymać się na chwilę, zobaczyć cierpienie innych, zrozumieć, zastanowić się i współczuć?
Czy uciekamy przed myślami, które mówią nam o śmierci, cierpieniu i bólu?
Czy chcemy obojętnie przejść obok tej tragedii?
Czy nie jest to okazja wyciągnąć wnioski, przed którymi być może uciekamy całe życie?
Właśnie teraz odczuwamy bezradność rozpaczliwie szukając odpowiedzi.
Czy w tym momencie potrafimy być szczerzy przed samymi sobą?

Niestety często pada w takich sytuacjach jedno oskarżenie: gdzie był wtedy Bóg?

Gdzie jest Bóg kiedy kąpiemy się kąpiemy się w promieniach słońca, kiedy posilamy się do syta, kiedy nasze dzieci wyrastają w pokoju i kiedy w zdrowiu przeżywamy nasze życie?
Gdzie jest Bóg, kiedy patrzymy z obojętnością na nędzę innych, chodzimy pewni siebie ulicami, traktując innych z góry, wykorzystując ich dla swoich potrzeb, kiedy kłamiemy, kiedy kradniemy i wpatrzeni w siebie samych troszczymy się tylko i wyłącznie o swoje przyjemne życie?

Tak, gdzie jest Bóg, gdy rządzi cierpienie i wydarzają się tragedie?

“Ja jestem”, mówi Bóg. “To jest moje Imię na wieczność” (Biblia, 2 Ks. Mojżeszowa 3:15)

Nie istnieje coś takiego jak nieobecność Boga. On nie odchodzi i nie pojawia się nagle nieoczekiwanie “Ja jestem. Ja jestem od wieków” mówi Pan.

“Jezus Chrystus, jest ten sam wczoraj dzisiaj i na wieki”  (Biblia, List do Hebrajczyków 13:8)

“Wszystko przeminie, Słowo Boże pozostanie”. (Biblia, 1. List Piotra 1:24-25)

Czy chcemy naprawdę wiedzieć gdzie jest Bóg, czy poszukać sobie winnego, i uwolnić się od odpowiedzialności? Być może Bóg jest akurat obecny, a my nie chcemy tego uznać.

Gdzie był Bóg? 

On był, jest i będzie. Jego obecność nie ma końca.
Czy to jest to, co chciałbyś usłyszeć?
Czy ta świadomość realnej obecności Boga zmieni twoje życie, twoją wiarę?

“Albowiem Ja wiem, jakie myśli mam o was ,mówi Pan,  myśli o pokoju a nie o niedoli, aby zgotować wam przyszłość i natchnąć was nadzieją. Gdy będziecie mnie wzywać i zanosić do mnie modły, wysłucham was. A gdy będziecie mnie szukać znajdziecie mnie. Gdy będziecie mnie szukać całym swoim sercem, objawię się wam ? mówi Pan.”  (Biblia, Ks. Jeremiasza 29: 11-14a)

Niestety, często jest tak jak mówi Jezus:

“.. Wy jednak nie chcecie przyjść do mnie, aby mieć życie”.  (Pismo Św. -Ewangelia Jana 5:40)

Bóg kocha każdego Człowieka! 

Bóg jest tu i kocha każdego człowieka. I tego, który cierpi, Bóg również nie zapomniał.
Czy nie cierpiał On sam, za ludzi, którzy go znieważali, bili i ukrzyżowali? On zna bardzo dobrze ludzkie cierpienie i je współodczuwa.

Bóg jest obecny w naszym cierpieniu! 

Bóg nie zabiera cierpienia z tego świata, lecz chce nam towarzyszyć i nam pokazać, co jest ważne w naszym życiu: mianowicie pojednanie z Bogiem oraz prawdziwy, cudowny i wieczny związek z Nim. Bóg nie jest odpowiedzialny za cierpienie, to grzech ludzi wniósł śmierć i cierpienia na ten świat.
Bóg chce z cierpienia uczynić coś dobrego.
JEZUS, Syn Boży zmarł na krzyżu za grzechy wszystkich i proponuje nam życie wypełnione Jego miłością, Jego opieką i Jego radością.
On woła nas do tego prawdziwego życia i woła również Ciebie!

Gdzie spędzisz wieczność?

Gdybyś dzisiaj odszedł do wieczności, to gdzie byś ją spędził, w niebie czy w piekle? Oto jak możesz się pojednać dzisiaj z Bogiem i mieć pewność, dokąd pójdziesz po śmierci? Wyznaj w modlitwie Bogu, że jesteś grzesznikiem, szczerze zapragnij w głębi serca przemiany swego grzesznego stylu życia i poproś Pana Jezusa, aby pojednał Cię z Bogiem Ojcem. Pan Jezus jest jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi (Biblia, 1 List do Tymoteusza 2:5). Przyjmij Pana Jezusa do swego życia jako swego Zbawiciela. Uwierz, że tylko dzięki Jego zasługom na krzyżu możesz być zbawiony, a nie dzięki swoim uczynkom (Biblia, List do Efezjan 2:8-10). Zrób to właśnie w tej chwili! Jeżeli to zrobiłeś, to uwierz, że Bóg usłyszał twoją modlitwę, i od tej pory czytaj Pismo Święte i ucz się naśladować Pana Jezusa przez całe swoje życie. Staraj się we wszystkim szukać Bożej aprobaty a nie ludzi (Biblia, List do Kolosan, 1:10). Uczęszczaj do kościoła, gdzie Pismo Święte jest jedynym autorytetem. Przez to będziesz się rozwijał duchowo i Bóg będzie Cię prowadził w życiu. Tylko wtedy będziesz miał pewność, że bez względu na wypadki, jakie mogą się zdarzyć, jesteś bezpieczny na wieki.

Napisz jeśli to co przeczytałeś pomogło Ci, albo chciałbyś otrzymać Nowy Testament za darmo. 

TJStanczak@gmail.com

Tomasz

Droga wydaje się słuszna, ale . . .

„Jest droga, która wydaje się człowiekowi słuszna, ale jej końcem jest droga do śmierci.”- ks. Przysłów Salomona 14:12

Jezus, Boży Syn powiedział, że są tylko Dwie Drogi- szeroka i wąska

„Wchodźcie przez ciasną bramę. Szeroka bowiem jest brama i przestronna droga, która prowadzi na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Ciasna bowiem jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują.”-Ew. Mateusza 7:13-14:

Odpowiedzią jest Jezus, Boży Syn

Ew. Jana 14:6: „Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.”

Przyjdź do Niego dzisiaj i oddaj mu swoje życie, swoje grzechy i On Ciebie przyjmie i wejdziesz na ścieżkę życia, której końcem jest życie wieczne. Nie zwlekaj, bo każdy przejechany kilometr na szerokiej drodze jest strasznie niebezpieczny dla twojej wieczności! 

Uwierz temu co Obiecuje Ci Bóg.

„Dasz mi poznać drogę życia, pełnię radości przed twoim obliczem, rozkosze po twojej prawicy na wieki.”- ks. Psalmów 16:11

Jak możemy Ci pomóc? 

napisz na adres: Tom@zycietowiecej.com